Ik mocht de degens kruizen met hoofdeconoom en über-optimist Han de Jong van ABN Amro
Hier het filmpje
woensdag 4 november 2009
Het leed dat parkeren heet
Uren rondrijden op zoek naar een vrij plekje. Drie jaar wachten op een parkeervergunning. Parkeren in de stad is een hel. De reden? Parkeren is, gezien vanuit economisch perspectief, veel te goedkoop.
Lees hier verder...
Lees hier verder...
De patentenoorlog
De crisis poetst de waslaag van de economie. De harde waarheid komt aan de oppervlakte. Het waanzinnige bonussysteem in de financiële industrie, het gebrek aan inzicht en toezicht van commissarissen, de onzin van transatlantische fusiebedrijven, wie durft het nog te ontkennen?
In een opmerkelijk artikel in Het Financieele Dagblad van begin deze week wijst Peter van Dongen, medewerker van het Octrooicentrum van het ministerie van Economische Zaken, op nog zo’n economische misstand die door de recessie aan het licht komt. U was het zich misschien niet bewust, maar de vooruitgang in Nederland wordt bedreigd door ‘patent trolls’ Dat zijn gespecialiseerde bedrijfjes, meestal Amerikaans, die jagen op de octrooiportefeuille van failliete of bijna-failliete ondernemingen. Ook in Nederland.
Ze doen dat niet om innovatieve producten op de markt te zetten. De ‘patenttrollen’ weten een snellere weg naar het grote geld: chantage. Ze zoeken de markt af naar producten en bedrijven die mogelijk inbreuk maken op de ingekochte patenten. Hun advocaten spannen dan een rechtszaak aan en dreigen de productie stil te leggen. Veel slachtoffers kiezen eieren voor hun geld en kopen de rechtszaak af – ook al zal de inbreuk op het patent in veel gevallen niet te bewijzen zijn.
Dat is nog eens makkelijk rijk worden! De trollen hoeven niets zelf te bedenken, niets te produceren, maar gaan er wel met de buit vandoor.
Juist in tijden van recessie slaan de trollen hun slag, want dan zijn veel bedrijven verplicht of bereid om hun octrooien te verkopen. Volgens Van Dongen zouden verkopende partijen daarom moeten nagaan wat de koper met de patenten van plan is. Aan trollen wordt niet verkocht.
Een prima oproep. Maar misschien gaat het kwaad van het patent nog wel verder dan de chanterende trol. Want ook gewone bedrijven, die wél echte producten maken, misbruiken het octrooirecht. Met name in de Verenigde Staten, waar zo ongeveer ieder vaag idee patenteerbaar is, is de patentenoorlog uitgegroeid tot een effectieve bedrijfstactiek. In plaats van dat er wordt geconcurreerd om de gunst van de klant, vindt de strijd om marktaandeel plaats in de rechtszaal. Europese multinationals doen daar vrolijk aan mee.
Vorige week klaagde Nokia concurrent Apple aan, omdat de iPhone van Apple tien patenten van Nokia zou schenden. Het Israëlische softwarebedrijf Red Bend sleepte in dezelfde week Google voor de rechter omdat er in Google’s webbrowser Chrome gepatenteerde technologie zou worden gebruikt. Eerder dit jaar klaagde Microsoft het Nederlandse TomTom aan voor het onbetaald gebruiken van gepatenteerde technologie. TomTom sloeg meteen terug met een contra-aanklacht waarin het juist Microsoft beschuldigde van technologiediefstal. De advocaten konden hun lol niet op.
In de meeste gevallen gaat het bij dit soort juridische gevechten niet om een oprechte strijd om de opbrengst van de eigen innovatie. Het patent is geen verdedigingsmiddel meer, maar een agressief aanvalswapen waarmee de tegenstander de weg naar de klant kan worden versperd. Daar was het natuurlijk nooit voor bedoeld. De bedoeling en de legitimiteit van het octrooirecht is om de noeste uitvinder de kans te geven om zijn investeringen terug te verdienen. Zonder bescherming tegen luie imitators heeft het voor hem geen zin zich jarenlang op te sluiten in het schuurtje. Zonder patenten is innovatie niet mogelijk. Dat was althans de theorie. De praktijk is vooral die van chanterende trollen en rijke multinationals die uitdagers het leven zuur maken.
Het vorig jaar verschenen boek Patent Failure van de Amerikaanse onderzoekers James Bessen and Michael Meurer laat er geen twijfel over bestaan: het octrooirecht heeft gefaald, in elk geval in de VS. Behalve in de medicijnenindustrie heeft het patent niets opgeleverd. De auteurs schrijven: ‘Er is nauwelijks bewijs te vinden dat patenten zorgen voor meer investeringen in onderzoek en ontwikkeling, dat ze bijdragen aan economische groei, of dat ze zelfs maar een bron van inkomen zijn voor belangrijke uitvinders en innovators.’
Onderzoekers van het Amerikaanse Phoenix Center rekenden onlangs uit wat het mislukte en misbruikte octrooirecht de economie kost. De rekening bedraagt ruim 25 miljard dollar per jaar aan juridische kosten en verdrongen zinvol onderzoek. Weggegooid geld dat we juist in crisistijd goed zouden kunnen gebruiken. Zodra de banken zijn gesaneerd en beleidsmakers hun handen vrij hebben, moet het octrooisysteem op de schop.
(zie ook hier)
In een opmerkelijk artikel in Het Financieele Dagblad van begin deze week wijst Peter van Dongen, medewerker van het Octrooicentrum van het ministerie van Economische Zaken, op nog zo’n economische misstand die door de recessie aan het licht komt. U was het zich misschien niet bewust, maar de vooruitgang in Nederland wordt bedreigd door ‘patent trolls’ Dat zijn gespecialiseerde bedrijfjes, meestal Amerikaans, die jagen op de octrooiportefeuille van failliete of bijna-failliete ondernemingen. Ook in Nederland.
Ze doen dat niet om innovatieve producten op de markt te zetten. De ‘patenttrollen’ weten een snellere weg naar het grote geld: chantage. Ze zoeken de markt af naar producten en bedrijven die mogelijk inbreuk maken op de ingekochte patenten. Hun advocaten spannen dan een rechtszaak aan en dreigen de productie stil te leggen. Veel slachtoffers kiezen eieren voor hun geld en kopen de rechtszaak af – ook al zal de inbreuk op het patent in veel gevallen niet te bewijzen zijn.
Dat is nog eens makkelijk rijk worden! De trollen hoeven niets zelf te bedenken, niets te produceren, maar gaan er wel met de buit vandoor.
Juist in tijden van recessie slaan de trollen hun slag, want dan zijn veel bedrijven verplicht of bereid om hun octrooien te verkopen. Volgens Van Dongen zouden verkopende partijen daarom moeten nagaan wat de koper met de patenten van plan is. Aan trollen wordt niet verkocht.
Een prima oproep. Maar misschien gaat het kwaad van het patent nog wel verder dan de chanterende trol. Want ook gewone bedrijven, die wél echte producten maken, misbruiken het octrooirecht. Met name in de Verenigde Staten, waar zo ongeveer ieder vaag idee patenteerbaar is, is de patentenoorlog uitgegroeid tot een effectieve bedrijfstactiek. In plaats van dat er wordt geconcurreerd om de gunst van de klant, vindt de strijd om marktaandeel plaats in de rechtszaal. Europese multinationals doen daar vrolijk aan mee.
Vorige week klaagde Nokia concurrent Apple aan, omdat de iPhone van Apple tien patenten van Nokia zou schenden. Het Israëlische softwarebedrijf Red Bend sleepte in dezelfde week Google voor de rechter omdat er in Google’s webbrowser Chrome gepatenteerde technologie zou worden gebruikt. Eerder dit jaar klaagde Microsoft het Nederlandse TomTom aan voor het onbetaald gebruiken van gepatenteerde technologie. TomTom sloeg meteen terug met een contra-aanklacht waarin het juist Microsoft beschuldigde van technologiediefstal. De advocaten konden hun lol niet op.
In de meeste gevallen gaat het bij dit soort juridische gevechten niet om een oprechte strijd om de opbrengst van de eigen innovatie. Het patent is geen verdedigingsmiddel meer, maar een agressief aanvalswapen waarmee de tegenstander de weg naar de klant kan worden versperd. Daar was het natuurlijk nooit voor bedoeld. De bedoeling en de legitimiteit van het octrooirecht is om de noeste uitvinder de kans te geven om zijn investeringen terug te verdienen. Zonder bescherming tegen luie imitators heeft het voor hem geen zin zich jarenlang op te sluiten in het schuurtje. Zonder patenten is innovatie niet mogelijk. Dat was althans de theorie. De praktijk is vooral die van chanterende trollen en rijke multinationals die uitdagers het leven zuur maken.
Het vorig jaar verschenen boek Patent Failure van de Amerikaanse onderzoekers James Bessen and Michael Meurer laat er geen twijfel over bestaan: het octrooirecht heeft gefaald, in elk geval in de VS. Behalve in de medicijnenindustrie heeft het patent niets opgeleverd. De auteurs schrijven: ‘Er is nauwelijks bewijs te vinden dat patenten zorgen voor meer investeringen in onderzoek en ontwikkeling, dat ze bijdragen aan economische groei, of dat ze zelfs maar een bron van inkomen zijn voor belangrijke uitvinders en innovators.’
Onderzoekers van het Amerikaanse Phoenix Center rekenden onlangs uit wat het mislukte en misbruikte octrooirecht de economie kost. De rekening bedraagt ruim 25 miljard dollar per jaar aan juridische kosten en verdrongen zinvol onderzoek. Weggegooid geld dat we juist in crisistijd goed zouden kunnen gebruiken. Zodra de banken zijn gesaneerd en beleidsmakers hun handen vrij hebben, moet het octrooisysteem op de schop.
(zie ook hier)
donderdag 29 oktober 2009
VS uit recessie
"De Amerikaanse economie is het het derde kwartaal van dit jaar met 3,5 procent gegroeid. Daarmee is de recessie in de Verenigde Staten officieel voorbij." (lees hier verder...)
Het blijft raar: pas na twee kwartalen met krimp spreken analisten van een recessie. Maar na slechts één kwartaal met groei is de recessie al 'officieel voorbij'.
vrijdag 23 oktober 2009
Waarom bankiers geen bonus verdienen
Wall Street en de City dansen weer om het gouden kalf. De winsten zijn hoog, dus de bonussen ook. Dat is onterecht, onaanvaardbaar en vooral heel dom.
lees hier verder...
lees hier verder...
donderdag 22 oktober 2009
Dure euro bedreigt herstel
De euro boekt een nieuw jaarrecord en kost nu bijna anderhalve dollar. De Europese ministers van Financiën maken zich grote zorgen. Terecht.
Lees hier verder...
Lees hier verder...
vrijdag 16 oktober 2009
Nee, het is wél jouw schuld!

Wie zette zijn handtekening onder de woekerpolis? Wie kocht de achtergestelde obligaties? Wie koos er voor een zwaar beroep? En wie vergat zich tijdig om te scholen? Precies!
Dertig jaar zwaar werk, dat is voor het Kabinet het absolute maximum. De werkgever moet zorgen dat deze werknemers (stratenmakers, verpleegsters en wie weet wat voor beroepsgroepen nog meer) worden omgeschoold en lichter werk krijgen.
Lukt dat niet, dan draait de werkgever voor straf op voor twee jaar AOW-uitkering, zodat de werknemer toch met 65 jaar kan stoppen met werken. Zo luidt het AOW-plan van de coalitie.
Eigen verantwoordelijkheid
Mijn eerste reactie: waarom de werkgever? Is het niet in de eerste plaats de zaak van de werknemer om te zorgen dat zijn of haar verdiencapaciteit op peil blijft?
Moet iemand met een zwaar beroep werkelijk door de werkgever worden verteld dat het waarschijnlijk niet tot de pensionering is vol te houden?
Logischer is het om de verantwoordelijkheid over de eigen carrière bij de verpleegster of statenmaker zelf te leggen. Last van chronische rugklachten? Begin direct met omscholen en ga op zoek naar lichter werk. Hou je het niet vol in de zorg? Maak een plan van actie.
Onmondige loonslaven
Van mensen helemaal aan het begin van hun carrière – kinderen vaak nog – verwachten we dat ze op eigen houtje een studie kiezen, zelfstandig een opleiding afronden en zonder drang of dwang uitvinden welk werk bij hen past. Ze zoeken het maar lekker zelf uit.
Maar twintig, dertig jaar later behandelen we dezelfde mensen als onmondige loonslaven die door de werkgever voorzichtig naar een andere carrière geduwd moeten worden.
En als die werkgever niet goed voor hen zorgt, krijgt hij een boete. Werknemers zelf verantwoordelijk maken voor hun loopbaan? Dat is toch asociaal!
Hollandse ziekte
Het is de nieuwe Hollandse ziekte. Ook rechters lijden er ook aan. Een accountant met een burn-out klaagde zijn werkgever aan en won eerder dit jaar zijn zaak bij het Gerechtshof.
Dat de man hoog opgeleid was en een grote mate van zelfstandigheid had bij zijn werk, vonden de rechters niet relevant. De werkgever heeft de plicht te voorkomen dat een werknemer overbelast wordt, ook als hij daar zelf nog niet over klaagt.
De werkgever is de babysit. De werknemer heeft geen schuld aan zijn eigen omstandigheden.
Friedrich Nietsche schreef in 1888: ‘Vrijheid is de wil om verantwoordelijk te zijn voor jezelf.’ Die vorm van vrijheid is in Nederland niet erg populair meer.
Friedrich Nietsche schreef in 1888: ‘Vrijheid is de wil om verantwoordelijk te zijn voor jezelf.’ Die vorm van vrijheid is in Nederland niet erg populair meer.
Nout Wellink
Zoals de loopbaan is geoutsourcet naar de werkgever, zo is het bestuderen van financiële contracten uitbesteed aan Nout Wellink en Hans Hoogervorst. Wie met open ogen een hypotheek van vier ton afsluit op een huis dat nog geen drie ton waard is, gaat zich niet stilletjes zitten schamen, maar wordt boos op de toezichthouders en sluit zich aan bij een schreeuwende proteststichting.
Mensen vinden het wel normaal dat een bank hen een onmogelijk lage rente aanbiedt, maar zijn stom verbaasd als er via de kleine lettertjes toch fors wordt afgerekend. “Hoe konden wij dat weten? We zijn bedrogen.”
Als de DSB-bank een achtergestelde obligatie uitgeeft met een rente van twee keer de normale spaarrente, is dat voor ons geen reden om het woordenboek te pakken en uit te zoeken wat ‘achtergesteld’ betekent. Nee, we stappen vol in met al ons spaargeld, en zijn later boos dat de autoriteiten ons daarvan niet hebben weerhouden. Eigen schuld bestaat niet meer.
Natuurlijk, spaar- en beleggingsproducten zijn vaak behoorlijk ingewikkeld. Maar dat is het programmeren van een harddiskrecorder of het in elkaar zetten van een Ikea-wandmeubel ook.
Simpele vuistregels
Bovendien: je hoeft het ook niet precies te snappen. Met twee simpele vuistregels is al een hoop ellende te voorkomen. Ten eerste: leen alleen voor investeringen (een huis of een studie), niet voor verzekeringen en ook niet voor een bankstel of vakantie. Ten tweede: gratis geld bestaat niet, bij zeer hoge spaarrente of lage leenrente zit er altijd een addertje onder het gras.
Is er ook zo’n vuistregel voor het managen van je loopbaan? Misschien deze: vraag je ieder jaar een keer af: als ik nu om mijn eigen baan zou solliciteren, zou ik dan worden aangenomen? Luidt dat antwoord ‘waarschijnlijk niet’, dan is het de hoogste tijd voor bijscholing of een nieuw beroep.
woensdag 14 oktober 2009
Crisis begon op het Chinese platteland
Teveel krediet en falende banken veroorzaakten de kredietcrisis. Dat weet iedereen. Mis, stellen drie economen in een fascinerend nieuw artikel. De oorsprong van de recessie zit veel dieper. En de oplossing ook.
Lees hier verder...
Lees hier verder...
dinsdag 13 oktober 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)