'Gewoon meer loon’. Zo heet de nieuwe actie van de FNV voor een hoger minimumloon voor jongeren. Die verdienen in Nederland veel te weinig. ‘We hebben allemaal last van de kredietcrisis’, zei Jeroen de Glas van FNV Jong vorige week. ‘Maar voor jongeren is het dubbel crisis op dit moment.’
Daarom moet het minimum jeugdloon flink omhoog. Misschien wel met honderd procent. De Glas: ‘Nu verdient een vijftienjarige 2,39 euro bruto per uur. Bruto! Een belachelijk laag bedrag natuurlijk. Dat moet omhoog naar 4,78 euro.’ Gewoon meer loon is dus de harde eis van de vakbond. Op hun website staat het in kapitalen geschreven en met de ‘N’ van loon lekker tegendraads in spiegelbeeld afgedrukt. Want dyslexie is hip. Alle jongeren die kunnen schrijven, worden opgeroepen om een petitie te ondertekenen.
Een verdubbeling van de lonen. Dat is precies wat de Nederlandse jongeren nodig hebben om de economische crisis door te komen. Tenminste, die paar jongeren voor wie na het verdubbelen van de loonkosten nog werk is. Want door de verdubbeling van het minimumloon is er straks natuurlijk voor veel minder jongeren plaats op de arbeidsmarkt. Maar goed, wie nog wel werk heeft, kan in elk geval tijdens het stappen een rondje geven aan zijn werkloze generatiegenoten.
Lees hier verder...
zondag 24 mei 2009
Nederland staat achterin de handelsfile
Waarom hebben juist de Duitse en Nederlandse economie zo te lijden van de kredietcrisis? En waarom worden bedrijven als ASML en ArcelorMittal het hardst getroffen? Het antwoord bestaat uit drie woorden: 'just in time'.
Lees hier verder...
Lees hier verder...
zaterdag 16 mei 2009
Olympische Spelen zijn goed voor export
Het organiseren van de Olympische Spelen kost veel, maar levert ook flink wat op. De export kan er wel 30 procent van stijgen, blijkt uit nieuw onderzoek. En het mooie is: dat geldt ook voor verliezende kandidaten.
Lees hier verder...
Lees hier verder...
woensdag 13 mei 2009
De feestmuts van Trichet
Zelfs president Trichet van de Europese Centrale Bank ziet ze nu; de lichtpuntjes, de groene knoppen van herstel en de sprankjes hoop. Vorige week was hij nog zeer somber over de Europese economie. De rente ging verder omlaag en de ECB besloot de geldpers aan te zetten door bankschulden direct te gaan opkopen.
Maar gisteren was de Fransman in opperbeste stemming. "Wat economische groei betreft, zijn we voorbij het keerpunt in de cyclus", stelde Trichet monter vast. Eerder deze maand had zijn Amerikaanse collega Ben Bernanke zich in soortgelijke bewoordingen uitgelaten. De vrije val van de wereldeconomie is voorbij. We kijken weer omhoog.
Lees hier verder...
Maar gisteren was de Fransman in opperbeste stemming. "Wat economische groei betreft, zijn we voorbij het keerpunt in de cyclus", stelde Trichet monter vast. Eerder deze maand had zijn Amerikaanse collega Ben Bernanke zich in soortgelijke bewoordingen uitgelaten. De vrije val van de wereldeconomie is voorbij. We kijken weer omhoog.
Lees hier verder...
maandag 11 mei 2009
Op de pof
De kredietcrisis is ellendig voor bijna iedereen. Maar niet voor economen. Voor hen (of misschien moet ik schrijven: ons) is de wereld veranderd in een fantastisch laboratorium, waar alle nijpende onderzoeksvragen beantwoord en oude hypotheses getoetst kunnen worden.Hoe efficiënt werken financiële markten? Wat is de rol van geld, krediet en banken in de moderne economie? Moeten we kapitaalstromen aan banden leggen? Werkt keynesiaans bestedingsbeleid? Wat helpt beter: lagere belasting of meer overheidsuitgaven? Is deflatie erger dan inflatie? Moet je banken redden of kapot laten gaan? Vragen genoeg.
De Grote Depressie van de jaren dertig was goed voor driekwart eeuw aan academische discussie en onderzoek. De huidige crisis zal de komende generaties economen aan het werk houden. Want eigenlijk begrijpen we nog maar weinig van deze crisis. Natuurlijk, we weten dat het begon in de Verenigde Staten, waar consumenten en overheid al jaren boven hun stand leefden en zelfs werkloze wanbetalers een tophypotheek konden krijgen. We weten dat de slechte Amerikaanse hypotheken werden doorverkocht aan banken in onder meer Europa. En dat de bankbalansen daardoor werden ondermijnd, zodat overheden miljarden moesten uittrekken voor het overeind houden van die banken. Verder is duidelijk dat de ellende bij de banken is overgeslagen op de rest van de economie, dat bedrijven die geen enkele schuld dragen nu failliet dreigen te gaan en dat de werkloosheid in Nederland daardoor kan oplopen tot achthonderdduizend eind 2010.
Maar ondertussen is er op de meest simpele vragen geen antwoord. Bijvoorbeeld die over de onderliggende oorzaak van de kredietcrisis: waarom leefden Amerikanen op de pof? Waarom was geld lenen de norm? Kwestie van levensstijl, zult u zeggen. Amerikaanse consumenten willen altijd meer en wel nu meteen. In de consumptiemaatschappij gaat uitgeven boven sparen. Maar dat is te makkelijk, want tien jaar geleden waren de VS ook een consumptiemaatschappij. Toch spaarden Amerikaanse huishoudens midden jaren negentig gemiddeld per saldo ruim vijf procent van het jaarinkomen. Tien jaar later waren de besparingen negatief. In 2005 werd tegenover iedere door Amerikanen verdiende dollar 1,04 dollar uitgegeven.
Lees hier verder...
De Grote Depressie van de jaren dertig was goed voor driekwart eeuw aan academische discussie en onderzoek. De huidige crisis zal de komende generaties economen aan het werk houden. Want eigenlijk begrijpen we nog maar weinig van deze crisis. Natuurlijk, we weten dat het begon in de Verenigde Staten, waar consumenten en overheid al jaren boven hun stand leefden en zelfs werkloze wanbetalers een tophypotheek konden krijgen. We weten dat de slechte Amerikaanse hypotheken werden doorverkocht aan banken in onder meer Europa. En dat de bankbalansen daardoor werden ondermijnd, zodat overheden miljarden moesten uittrekken voor het overeind houden van die banken. Verder is duidelijk dat de ellende bij de banken is overgeslagen op de rest van de economie, dat bedrijven die geen enkele schuld dragen nu failliet dreigen te gaan en dat de werkloosheid in Nederland daardoor kan oplopen tot achthonderdduizend eind 2010.
Maar ondertussen is er op de meest simpele vragen geen antwoord. Bijvoorbeeld die over de onderliggende oorzaak van de kredietcrisis: waarom leefden Amerikanen op de pof? Waarom was geld lenen de norm? Kwestie van levensstijl, zult u zeggen. Amerikaanse consumenten willen altijd meer en wel nu meteen. In de consumptiemaatschappij gaat uitgeven boven sparen. Maar dat is te makkelijk, want tien jaar geleden waren de VS ook een consumptiemaatschappij. Toch spaarden Amerikaanse huishoudens midden jaren negentig gemiddeld per saldo ruim vijf procent van het jaarinkomen. Tien jaar later waren de besparingen negatief. In 2005 werd tegenover iedere door Amerikanen verdiende dollar 1,04 dollar uitgegeven.
Lees hier verder...
De ergste crisis sinds 1879?
Je hoort het bijna dagelijks: we zitten in de ergste crisis sinds de jaren dertig. Maar er hoeft maar weinig te gebeuren of de economische krimp is nog groter dan toen. Waarmee moeten we de crisis dan vergelijken?
Lees hier verder...
Lees hier verder...
donderdag 30 april 2009
Gratis geld is nog te duur
De rente van de Federal Reserve staat al weer geruime tijd feitelijk op nul procent. Amerikaanse banken kunnen gratis geld lenen bij de Amerikaanse centrale bank. Dat klinkt perfect; gratis lenen, dat willen we allemaal.
Maar toch is de Fed-rente nog te hoog. De nul procent zou eigenlijk min vijf procent moeten zijn. Negatieve rente dus, zodat lenen geld oplevert, en sparen geld kost.
Dat blijkt in elk geval uit een intern rapport van de Federal Reserve zelf, dat volgens de Financial Times tijdens de laatste vergadering van het rentebepalende comité ter tafel lag.
Min vijf procentHet was een stuk waarin economen van de Fed de ‘perfecte’ rentestand volgens de Taylor-regel hadden uitgerekend (zie kader ‘Wat is de Taylor-regel?’). Uit hun sommen kwam een optimale rente van -5 procent.
Een absurd laag percentage natuurlijk. Maar we zitten dan ook in een absurde economische situatie. De Amerikaanse inflatie is negatief (met andere woorden: de prijzen dalen), terwijl de economie flink krimpt. In die situatie is volgens de Taylor-regel de optimale rente van de centrale bank zeer laag – negatief zelfs.
Kijk, van dergelijk nieuws worden financieel-economische journalisten opgewonden. Denk je eens in: negatieve rente! Ook in Europa verschenen de afgelopen dagen dan ook enthousiaste krantenartikelen waarin de Amerikaanse berekeningen breed werden uitgemeten.
Die rare Amerikanen toch, met hun ruime monetaire beleid. Zelf een rente van nul is blijkbaar nog niet expansief genoeg. Geen wonder dat ze inmiddels zijn overgegaan op onconventionele maatregelen, zoals het door de centrale bank opkopen van staatsobligaties.
Wat de journalisten vergeten, is dat de monetaire omstandigheden in Europa niet veel anders zijn. Natuurlijk, de ECB-rente staat op 1,25 procent – dus nog niet op nul – en opkopen van staatsschuld, daar zijn we in Europa nog niet mee begonnen. Maar volgens de Taylor regel is ook hier een negatieve beleidsrente nodig.
Lees hier verder...
Maar toch is de Fed-rente nog te hoog. De nul procent zou eigenlijk min vijf procent moeten zijn. Negatieve rente dus, zodat lenen geld oplevert, en sparen geld kost.
Dat blijkt in elk geval uit een intern rapport van de Federal Reserve zelf, dat volgens de Financial Times tijdens de laatste vergadering van het rentebepalende comité ter tafel lag.
Min vijf procentHet was een stuk waarin economen van de Fed de ‘perfecte’ rentestand volgens de Taylor-regel hadden uitgerekend (zie kader ‘Wat is de Taylor-regel?’). Uit hun sommen kwam een optimale rente van -5 procent.
Een absurd laag percentage natuurlijk. Maar we zitten dan ook in een absurde economische situatie. De Amerikaanse inflatie is negatief (met andere woorden: de prijzen dalen), terwijl de economie flink krimpt. In die situatie is volgens de Taylor-regel de optimale rente van de centrale bank zeer laag – negatief zelfs.
Kijk, van dergelijk nieuws worden financieel-economische journalisten opgewonden. Denk je eens in: negatieve rente! Ook in Europa verschenen de afgelopen dagen dan ook enthousiaste krantenartikelen waarin de Amerikaanse berekeningen breed werden uitgemeten.
Die rare Amerikanen toch, met hun ruime monetaire beleid. Zelf een rente van nul is blijkbaar nog niet expansief genoeg. Geen wonder dat ze inmiddels zijn overgegaan op onconventionele maatregelen, zoals het door de centrale bank opkopen van staatsobligaties.
Wat de journalisten vergeten, is dat de monetaire omstandigheden in Europa niet veel anders zijn. Natuurlijk, de ECB-rente staat op 1,25 procent – dus nog niet op nul – en opkopen van staatsschuld, daar zijn we in Europa nog niet mee begonnen. Maar volgens de Taylor regel is ook hier een negatieve beleidsrente nodig.
Lees hier verder...
zondag 26 april 2009
Newspeak van de banken: verlies is winst
Paul Krugman schrijft:
So the accounting rules say that a decline in the market value of a bank’s debt thanks to increased credit default swap spreads — that is, because investors think you’re more likely to fail — counts as a a profit. On the other hand, if your bank looks stronger, the spreads fall, and you book a loss.
vrijdag 24 april 2009
Geld moet rollen, maar jij moet sparen!
Blijf vooral consumeren, roepen de economen. Als de consument ook nog op de rem trapt, wordt de recessie nog dieper. Niet naar luisteren. Nu is de tijd om te sparen.
Consumenten zien de toekomst wat minder somber in. Volgens de laatste cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek is het consumentenvertrouwen in april flink gestegen.
De gemiddelde Nederlander denkt zelfs al weer voorzichtig aan het kopen van een bankstel, keuken of auto. De bereidheid om grote uitgaven te doen lag in het eerste kwartaal van dit jaar fors hoger dan in het laatste kwartaal van 2008.
Lees hier verder...
Consumenten zien de toekomst wat minder somber in. Volgens de laatste cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek is het consumentenvertrouwen in april flink gestegen.
De gemiddelde Nederlander denkt zelfs al weer voorzichtig aan het kopen van een bankstel, keuken of auto. De bereidheid om grote uitgaven te doen lag in het eerste kwartaal van dit jaar fors hoger dan in het laatste kwartaal van 2008.
Lees hier verder...
Abonneren op:
Posts (Atom)