Economische groei keert terug in de tweede helft van dit jaar, verwacht de Oeso. We krijgen geen W-recessie. Maar erg snel zal het herstel niet zijn.
Lees hier verder...
donderdag 3 september 2009
vrijdag 28 augustus 2009
Banken komen er toch weer mee weg
Uitgehongerde overheid
De overheid is helemaal terug. Na decennia van marginalisering door Ronald Reagan, Margaret Thatcher en hun volgelingen heeft de overheid zich tijdens de kredietcrisis weer van haar beste kant laten zien.
Zonder miljarden aan staatssteun was in de bankensector het licht uitgegaan. Zonder nog meer miljarden aan extra overheidsuitgaven was de recessie een echte depressie geworden. En zonder de agressieve, vaak onorthodoxe interventies van centrale banken was het financiële stelsel tot stilstand gekomen. In tijden van nood blijkt de markt toch niet op eigen benen te kunnen staan en moet de overheid met een oplossing komen.
Dat smaakt naar meer. ‘Als de politiek deze grote kredietcrisis zo adequaat kan tackelen, dan is dat een voorbeeld voor andere problemen’, stelde Kees Koedijk, decaan van de economiefaculteit van de Universiteit van Tilburg en penningmeester van het CDA, in december 2008.
Politici lopen zich al warm om, zodra het stof van de kredietcrisis is gaan liggen, het roer in economie en samenleving weer stevig in handen te nemen. De rol van de aandeelhouder moet worden ingeperkt. Toezicht en regulering zijn de nieuwe buzz-woorden. En hardnekkige maatschappelijke problemen kunnen op een krachtige aanpak rekenen van een overheid die dankzij de aanpak van de financiële crisis stijf staat van de testosteron.
Het primaat van de politiek is terug. Nederland, hou je vast, vadertje Staat komt eraan!
Lees hier verder...
Zonder miljarden aan staatssteun was in de bankensector het licht uitgegaan. Zonder nog meer miljarden aan extra overheidsuitgaven was de recessie een echte depressie geworden. En zonder de agressieve, vaak onorthodoxe interventies van centrale banken was het financiële stelsel tot stilstand gekomen. In tijden van nood blijkt de markt toch niet op eigen benen te kunnen staan en moet de overheid met een oplossing komen.
Dat smaakt naar meer. ‘Als de politiek deze grote kredietcrisis zo adequaat kan tackelen, dan is dat een voorbeeld voor andere problemen’, stelde Kees Koedijk, decaan van de economiefaculteit van de Universiteit van Tilburg en penningmeester van het CDA, in december 2008.
Politici lopen zich al warm om, zodra het stof van de kredietcrisis is gaan liggen, het roer in economie en samenleving weer stevig in handen te nemen. De rol van de aandeelhouder moet worden ingeperkt. Toezicht en regulering zijn de nieuwe buzz-woorden. En hardnekkige maatschappelijke problemen kunnen op een krachtige aanpak rekenen van een overheid die dankzij de aanpak van de financiële crisis stijf staat van de testosteron.
Het primaat van de politiek is terug. Nederland, hou je vast, vadertje Staat komt eraan!
Lees hier verder...
donderdag 27 augustus 2009
Wordt dit onze nieuwe ECB-president?
Mario Draghi heeft de beste papieren om Jean Claude Trichet op te volgen. Maar kan de euro een Italiaanse ECB-president wel aan? Een Duitser lijkt verstandiger. Of wordt het weer een Nederlander?
PLUS: diashow!
woensdag 26 augustus 2009
Banken komen er mee weg
Een half jaar geleden leek de toekomst voor de banken bijzonder somber. Bijna zonder uitzondering waren ze in de financiële problemen gekomen. Ze kregen de schuld van de kredietcrisis. En politici en toezichthouders liepen zich warm om de bijl in hun bedrijfsmodel te zetten.
Geen enorme bonussen meer voor management en handelaren. Geen grote risico’s meer op de balans. Nieuwe, snoeiharde regels moesten de sector in het gareel krijgen en een volgende kredietcrisis voorkomen. De perverse slemppartij op Wall Street, de Londense City en de Zuid-as in Amsterdam was voorgoed voorbij.
Wouter Bos suggereerde een paar maanden geleden zelfs een om grote banken een kopje kleiner te maken. “Hoe groter de bank, hoe groter het risico”, zei hij. “ Dat wil ik niet nog eens meemaken.’’ Als een bank te groot is om failliet laten gaan omdat dan het hele financiële stelsel kopje onder gaat, dat is die bank eigenlijk gewoon te groot. In de ideale situatie zijn er geen ‘systeembanken’ en kan de overheid met de armen over elkaar toekijken als er eentje omvalt. Bos kreeg enthousiaste bijval van PvdA-Kamerlid en econoom Paul Tang.
Theoretisch hadden de PvdA-ers helemaal gelijk. Maar in de praktijk valt het niet mee om de handen voor hun idee op elkaar te krijgen. Tang voorspelde dat al in NRC Handelsblad: “De idee van klein en veilig zal door de sector niet juichend ontvangen worden”. In Europa vonden zij blijkbaar ook geen medestanders. We hebben althans weinig meer van het plan gehoord.
Lees hier verder...
Geen enorme bonussen meer voor management en handelaren. Geen grote risico’s meer op de balans. Nieuwe, snoeiharde regels moesten de sector in het gareel krijgen en een volgende kredietcrisis voorkomen. De perverse slemppartij op Wall Street, de Londense City en de Zuid-as in Amsterdam was voorgoed voorbij.
Wouter Bos suggereerde een paar maanden geleden zelfs een om grote banken een kopje kleiner te maken. “Hoe groter de bank, hoe groter het risico”, zei hij. “ Dat wil ik niet nog eens meemaken.’’ Als een bank te groot is om failliet laten gaan omdat dan het hele financiële stelsel kopje onder gaat, dat is die bank eigenlijk gewoon te groot. In de ideale situatie zijn er geen ‘systeembanken’ en kan de overheid met de armen over elkaar toekijken als er eentje omvalt. Bos kreeg enthousiaste bijval van PvdA-Kamerlid en econoom Paul Tang.
Theoretisch hadden de PvdA-ers helemaal gelijk. Maar in de praktijk valt het niet mee om de handen voor hun idee op elkaar te krijgen. Tang voorspelde dat al in NRC Handelsblad: “De idee van klein en veilig zal door de sector niet juichend ontvangen worden”. In Europa vonden zij blijkbaar ook geen medestanders. We hebben althans weinig meer van het plan gehoord.
Lees hier verder...
vrijdag 21 augustus 2009
Wie betaalt de lage werkloosheid?
De werkloosheid loopt nauwelijks op. Dat klinkt geweldig. Maar het is vooral geweldig kostbaar.
Lees hier verder...
Lees hier verder...
donderdag 20 augustus 2009
Nederlandse prijswinnaars

Juist in een crisis moet je investeren in nieuwe producten, nieuw design, nieuwe ideeën. Alle goeroes roepen het en waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook. Creatieve vernietiging is de kracht die ons de recessie uit gaat helpen. Bedrijven die niet mee kunnen, of durven doen, blijven achter.
Maar in het diepst van de recessie is verder kijken dan een enkel kwartaal niet zo gemakkelijk. Dat het ooit weer beter zal gaan voor bedrijven die nu durven te innoveren, het zal allemaal wel, overleven is nu even belangrijker.
Maar gelukkig zijn ze er nog, de Nederlandse bedrijven en ontwerpers die voorop durven lopen. Ze vallen op in de wereld, en halen volop internationale prijzen binnen.
Hier veertien prijswinnaars uit 2009. En dan te bedenken dat het jaar nog ruim vier maanden duurt.
Maar in het diepst van de recessie is verder kijken dan een enkel kwartaal niet zo gemakkelijk. Dat het ooit weer beter zal gaan voor bedrijven die nu durven te innoveren, het zal allemaal wel, overleven is nu even belangrijker.
Maar gelukkig zijn ze er nog, de Nederlandse bedrijven en ontwerpers die voorop durven lopen. Ze vallen op in de wereld, en halen volop internationale prijzen binnen.
Hier veertien prijswinnaars uit 2009. En dan te bedenken dat het jaar nog ruim vier maanden duurt.
donderdag 13 augustus 2009
Waarom is Nederland het kneusje?
Nergens in het eurogebied was de krimp in het tweede kwartaal zo groot als in Nederland. Waarom laat het herstel hier zo lang op zich wachten?
Lees hier verder...
Lees hier verder...
Economisch patriottisme
De Amerikaanse regering mag volgend jaar ruim 34 miljard dollar uitgeven aan energie- en waterbeleid. Deze toestemming kwam van het Huis van Afgevaardigden toen die in juli The Energy and Water Development Appropriations Bill 2010 aannam. In de Verenigde Staten is voor een groot deel van de uitgaven van de federale overheid jaarlijks expliciete toestemming van het parlement nodig.
De wet staat vol mooie plannen over duurzame energie, waterkwaliteit en kustbescherming – al had president Barack Obama graag wat meer geld gekregen om aan projecten voor groene energie te besteden. Maar er staat ook een opvallende passage in die niets met energie of water te maken heeft. Artikel 504 is er door het Democratische congreslid Larry Kissell persoonlijk ingefietst. De tekst van de wet luidt als volgt: ‘Geen van de fondsen die door deze wet vrijkomen, mogen gebruikt worden voor het aankopen van andere motorvoertuigen dan die geproduceerd door Ford, General Motors of Chrysler.’
Geen Mitsubishi’s dus voor Amerikaanse waterbouwkundigen. Energiedeskundigen moeten hun Volvo laten staan. En als de in de wet aangekondigde studie naar overstroming van het Chowan River Basin in Kissells eigen staat North Carolina wordt uitgevoerd, mogen de onderzoekers zich niet per Toyota Landcruiser verplaatsen. Geld van de Amerikaanse belastingbetaler mag alleen worden uitgegeven aan Amerikaanse wielen. De drie grote autofabrikanten uit Detroit hebben het door de kredietcrisis en de daaropvolgende recessie bijzonder zwaar gekregen. General Motors ging failliet en werkt nu aan een doorstart, Chrysler werd eerder dit jaar ternauwernood gered door Fiat, en Ford weet maar net op eigen kracht te overleven. Vele duizenden banen in de auto-industrie staan op het spel. De autofabrikanten moeten op iedere mogelijke manier worden geholpen.
Maar er zit ook een zwarte kant aan het economisch patriottisme van politici als Kissell. Andere landen beschouwen de ‘koop Amerikaans’-clausule in de nieuwe wet als een onterechte handelsbelemmering. De ambassadeur van de Europese Unie in Washington, de Ier John Bruton, tekende dan ook direct bezwaar aan tegen het wetsartikel. In opvallend ondiplomatieke taal schrijft Bruton: ‘Het negeren van andere in Amerika geproduceerde voertuigen, en van voertuigen gemaakt buiten de VS, is slecht milieubeleid, slecht begrotingsbeleid en slecht economisch beleid.’ Ook waarschuwt de Ier dat dit soort wetgeving kan leiden tot soortgelijke maatregelen in andere landen in de wereld, en zo uiteindelijk het Amerikaanse belang kan schaden – een nauwelijks verholen dreigement aan het adres van de Amerikaanse wetgever.
Zit er een nieuwe handelsoorlog tussen de VS en Europa aan te komen? Dat is goed mogelijk. Dit soort voorbereidende beschietingen hebben de eigenschap snel uit de hand te lopen. Zeker als de auto-industrie onderwerp van de ruzie is, want die sector is in Europa minstens zo gepolitiseerd als in de VS.
Maar het is waarschijnlijker dat de zaak met een sisser afloopt. De ernstigste economische crisis in tachtig jaar tijd, die de wereldeconomie momenteel treft, heeft nog bijzonder weinig gevechten over handel opgeleverd. Dat mag een klein wonder heten. Normaal gesproken wentelen binnenlandse politici de economische problemen van de eigen bedrijven graag af op het buitenland. Vraaguitval bij binnenlandse producenten leidt dan bijvoorbeeld tot hogere invoerheffingen waardoor de concurrentie van buitenlandse producenten wordt uitgeschakeld. Als alle landen dat doen, stort de wereldhandel in elkaar en komt de economische neergang in een stroomversnelling. Zo ging dat ook tijdens de Grote Depressie van de jaren dertig van de vorige eeuw. De Amerikanen verhoogden de invoertarieven voor ruim twintigduizend buitenlandse producten tot historische hoogte, handelspartners sloegen terug met soortgelijke maatregelen en de wereldhandel viel terug tot ongeveer een derde van het niveau van voor de depressie.
Economen zitten al een aantal maanden stilletjes te bidden dat de politici het deze keer verstandiger doen. En tot veler verbazing lijkt het de goede kant op te gaan. Op de website Globaltradealert.org houden verschillende internationale organisaties gezamenlijk het handelsbeleid in de gaten. Tot nu toe is er nog niet al te veel schokkends te melden. Larry Kissells artikel 504 is de uitzondering, niet de regel. Dat is goed nieuws. Zolang de politici in Amerika, Europa en Azië het hoofd koel houden en niet naar het verleidelijke middel van protectie grijpen, blijft de mogelijkheid aanwezig dat de wereldeconomie na de kredietcrisis weer snel opkrabbelt.
Zie ook hier...
De wet staat vol mooie plannen over duurzame energie, waterkwaliteit en kustbescherming – al had president Barack Obama graag wat meer geld gekregen om aan projecten voor groene energie te besteden. Maar er staat ook een opvallende passage in die niets met energie of water te maken heeft. Artikel 504 is er door het Democratische congreslid Larry Kissell persoonlijk ingefietst. De tekst van de wet luidt als volgt: ‘Geen van de fondsen die door deze wet vrijkomen, mogen gebruikt worden voor het aankopen van andere motorvoertuigen dan die geproduceerd door Ford, General Motors of Chrysler.’
Geen Mitsubishi’s dus voor Amerikaanse waterbouwkundigen. Energiedeskundigen moeten hun Volvo laten staan. En als de in de wet aangekondigde studie naar overstroming van het Chowan River Basin in Kissells eigen staat North Carolina wordt uitgevoerd, mogen de onderzoekers zich niet per Toyota Landcruiser verplaatsen. Geld van de Amerikaanse belastingbetaler mag alleen worden uitgegeven aan Amerikaanse wielen. De drie grote autofabrikanten uit Detroit hebben het door de kredietcrisis en de daaropvolgende recessie bijzonder zwaar gekregen. General Motors ging failliet en werkt nu aan een doorstart, Chrysler werd eerder dit jaar ternauwernood gered door Fiat, en Ford weet maar net op eigen kracht te overleven. Vele duizenden banen in de auto-industrie staan op het spel. De autofabrikanten moeten op iedere mogelijke manier worden geholpen.
Maar er zit ook een zwarte kant aan het economisch patriottisme van politici als Kissell. Andere landen beschouwen de ‘koop Amerikaans’-clausule in de nieuwe wet als een onterechte handelsbelemmering. De ambassadeur van de Europese Unie in Washington, de Ier John Bruton, tekende dan ook direct bezwaar aan tegen het wetsartikel. In opvallend ondiplomatieke taal schrijft Bruton: ‘Het negeren van andere in Amerika geproduceerde voertuigen, en van voertuigen gemaakt buiten de VS, is slecht milieubeleid, slecht begrotingsbeleid en slecht economisch beleid.’ Ook waarschuwt de Ier dat dit soort wetgeving kan leiden tot soortgelijke maatregelen in andere landen in de wereld, en zo uiteindelijk het Amerikaanse belang kan schaden – een nauwelijks verholen dreigement aan het adres van de Amerikaanse wetgever.
Zit er een nieuwe handelsoorlog tussen de VS en Europa aan te komen? Dat is goed mogelijk. Dit soort voorbereidende beschietingen hebben de eigenschap snel uit de hand te lopen. Zeker als de auto-industrie onderwerp van de ruzie is, want die sector is in Europa minstens zo gepolitiseerd als in de VS.
Maar het is waarschijnlijker dat de zaak met een sisser afloopt. De ernstigste economische crisis in tachtig jaar tijd, die de wereldeconomie momenteel treft, heeft nog bijzonder weinig gevechten over handel opgeleverd. Dat mag een klein wonder heten. Normaal gesproken wentelen binnenlandse politici de economische problemen van de eigen bedrijven graag af op het buitenland. Vraaguitval bij binnenlandse producenten leidt dan bijvoorbeeld tot hogere invoerheffingen waardoor de concurrentie van buitenlandse producenten wordt uitgeschakeld. Als alle landen dat doen, stort de wereldhandel in elkaar en komt de economische neergang in een stroomversnelling. Zo ging dat ook tijdens de Grote Depressie van de jaren dertig van de vorige eeuw. De Amerikanen verhoogden de invoertarieven voor ruim twintigduizend buitenlandse producten tot historische hoogte, handelspartners sloegen terug met soortgelijke maatregelen en de wereldhandel viel terug tot ongeveer een derde van het niveau van voor de depressie.
Economen zitten al een aantal maanden stilletjes te bidden dat de politici het deze keer verstandiger doen. En tot veler verbazing lijkt het de goede kant op te gaan. Op de website Globaltradealert.org houden verschillende internationale organisaties gezamenlijk het handelsbeleid in de gaten. Tot nu toe is er nog niet al te veel schokkends te melden. Larry Kissells artikel 504 is de uitzondering, niet de regel. Dat is goed nieuws. Zolang de politici in Amerika, Europa en Azië het hoofd koel houden en niet naar het verleidelijke middel van protectie grijpen, blijft de mogelijkheid aanwezig dat de wereldeconomie na de kredietcrisis weer snel opkrabbelt.
Zie ook hier...
Abonneren op:
Posts (Atom)


