vrijdag 23 oktober 2009

Waarom bankiers geen bonus verdienen

Wall Street en de City dansen weer om het gouden kalf. De winsten zijn hoog, dus de bonussen ook. Dat is onterecht, onaanvaardbaar en vooral heel dom.

lees hier verder...

donderdag 22 oktober 2009

Dure euro bedreigt herstel

De euro boekt een nieuw jaarrecord en kost nu bijna anderhalve dollar. De Europese ministers van Financiën maken zich grote zorgen. Terecht.

Lees hier verder...

vrijdag 16 oktober 2009

Nee, het is wél jouw schuld!







Wie zette zijn handtekening onder de woekerpolis? Wie kocht de achtergestelde obligaties? Wie koos er voor een zwaar beroep? En wie vergat zich tijdig om te scholen? Precies!

Dertig jaar zwaar werk, dat is voor het Kabinet het absolute maximum. De werkgever moet zorgen dat deze werknemers (stratenmakers, verpleegsters en wie weet wat voor beroepsgroepen nog meer) worden omgeschoold en lichter werk krijgen.

Lukt dat niet, dan draait de werkgever voor straf op voor twee jaar AOW-uitkering, zodat de werknemer toch met 65 jaar kan stoppen met werken. Zo luidt het AOW-plan van de coalitie.

Eigen verantwoordelijkheid
Mijn eerste reactie: waarom de werkgever? Is het niet in de eerste plaats de zaak van de werknemer om te zorgen dat zijn of haar verdiencapaciteit op peil blijft?

Moet iemand met een zwaar beroep werkelijk door de werkgever worden verteld dat het waarschijnlijk niet tot de pensionering is vol te houden?

Logischer is het om de verantwoordelijkheid over de eigen carrière bij de verpleegster of statenmaker zelf te leggen. Last van chronische rugklachten? Begin direct met omscholen en ga op zoek naar lichter werk. Hou je het niet vol in de zorg? Maak een plan van actie.

Onmondige loonslaven
Van mensen helemaal aan het begin van hun carrière – kinderen vaak nog – verwachten we dat ze op eigen houtje een studie kiezen, zelfstandig een opleiding afronden en zonder drang of dwang uitvinden welk werk bij hen past. Ze zoeken het maar lekker zelf uit.

Maar twintig, dertig jaar later behandelen we dezelfde mensen als onmondige loonslaven die door de werkgever voorzichtig naar een andere carrière geduwd moeten worden.

En als die werkgever niet goed voor hen zorgt, krijgt hij een boete. Werknemers zelf verantwoordelijk maken voor hun loopbaan? Dat is toch asociaal!
Hollandse ziekte
Het is de nieuwe Hollandse ziekte. Ook rechters lijden er ook aan. Een accountant met een burn-out klaagde zijn werkgever aan en won eerder dit jaar zijn zaak bij het Gerechtshof.

Dat de man hoog opgeleid was en een grote mate van zelfstandigheid had bij zijn werk, vonden de rechters niet relevant. De werkgever heeft de plicht te voorkomen dat een werknemer overbelast wordt, ook als hij daar zelf nog niet over klaagt.

De werkgever is de babysit. De werknemer heeft geen schuld aan zijn eigen omstandigheden.
Friedrich Nietsche schreef in 1888: ‘Vrijheid is de wil om verantwoordelijk te zijn voor jezelf.’ Die vorm van vrijheid is in Nederland niet erg populair meer.

Nout Wellink
Zoals de loopbaan is geoutsourcet naar de werkgever, zo is het bestuderen van financiële contracten uitbesteed aan Nout Wellink en Hans Hoogervorst. Wie met open ogen een hypotheek van vier ton afsluit op een huis dat nog geen drie ton waard is, gaat zich niet stilletjes zitten schamen, maar wordt boos op de toezichthouders en sluit zich aan bij een schreeuwende proteststichting.

Mensen vinden het wel normaal dat een bank hen een onmogelijk lage rente aanbiedt, maar zijn stom verbaasd als er via de kleine lettertjes toch fors wordt afgerekend. “Hoe konden wij dat weten? We zijn bedrogen.”

Als de DSB-bank een achtergestelde obligatie uitgeeft met een rente van twee keer de normale spaarrente, is dat voor ons geen reden om het woordenboek te pakken en uit te zoeken wat ‘achtergesteld’ betekent. Nee, we stappen vol in met al ons spaargeld, en zijn later boos dat de autoriteiten ons daarvan niet hebben weerhouden. Eigen schuld bestaat niet meer.

Natuurlijk, spaar- en beleggingsproducten zijn vaak behoorlijk ingewikkeld. Maar dat is het programmeren van een harddiskrecorder of het in elkaar zetten van een Ikea-wandmeubel ook.

Simpele vuistregels
Bovendien: je hoeft het ook niet precies te snappen. Met twee simpele vuistregels is al een hoop ellende te voorkomen. Ten eerste: leen alleen voor investeringen (een huis of een studie), niet voor verzekeringen en ook niet voor een bankstel of vakantie. Ten tweede: gratis geld bestaat niet, bij zeer hoge spaarrente of lage leenrente zit er altijd een addertje onder het gras.

Is er ook zo’n vuistregel voor het managen van je loopbaan? Misschien deze: vraag je ieder jaar een keer af: als ik nu om mijn eigen baan zou solliciteren, zou ik dan worden aangenomen? Luidt dat antwoord ‘waarschijnlijk niet’, dan is het de hoogste tijd voor bijscholing of een nieuw beroep.

woensdag 14 oktober 2009

Crisis begon op het Chinese platteland

Teveel krediet en falende banken veroorzaakten de kredietcrisis. Dat weet iedereen. Mis, stellen drie economen in een fascinerend nieuw artikel. De oorsprong van de recessie zit veel dieper. En de oplossing ook.

Lees hier verder...

dinsdag 13 oktober 2009

vrijdag 9 oktober 2009

Oude mannen zijn te duur

Vorige week schreef ik: 'Ouderen willen niet werken'. Ik werd bedolven onder boze reacties. Vandaag het vervolg, over de vraag waarom oude mannen niet, maar oude vrouwen juist wel aan het werk gaan.

Lees hier verder...


woensdag 7 oktober 2009

De Amerikanen gaan meer sparen!

Filmpje!

De recessie-estafette


In welke sectoren van de Nederlandse economie is herstel het eerst te verwachten? En voor welke bedrijfstakken moet het ergste nog komen? Analisten van ABN Amro onderzochten wanneer welke bedrijven het stokje overnemen.


dinsdag 6 oktober 2009

Ouderen willen niet werken

Waarom de AOW-leeftijd verhogen als de huidige ouderen al geen werk kunnen vinden? Dat lijkt een logische vraag. Totdat je de arbeidsmarktstatistieken wat nauwkeuriger bekijkt.

Lees hier verder...

Demografisch dictaat

In 1957, het jaar dat de AOW werd ingevoerd, kreeg een Nederlandse vrouw gemiddeld 3,1 kinderen. Tien jaar later was dat iets gedaald, naar 2,8 kinderen per vrouw. De pil was toen dan al wel op de markt in Nederland, maar het effect daarvan op het geboortecijfer werd pas in de jaren zeventig duidelijk zichtbaar.
In 1977 was meer dan een miljoen vrouwen aan de pil. Het kindertal per vrouw lag in dat jaar op slechts 1,6. Rond dat getal zijn we sindsdien blijven hangen.
De komende decennia gaan de kinderen van voor de pil met pensioen. Zij krijgen een AOW-pensioen, waarvan de ‘post-pillers’ de premie moeten betalen. Bij ongewijzigd beleid gaat dat een flink deel van hun inkomen kosten.Tel daarbij op dat de nieuwe gepensioneerden ook nog eens langer blijven leven dan vroeger, en het is duidelijk dat de huidige AOW voor jongere generaties onredelijk uitpakt.
Zo onredelijk dat het te verwachten is dat de post-pillers, zodra de pre-pillers achter de geraniums of op de elektrische fiets zitten, de regeling simpelweg opzij schuiven. Met andere woorden: alles bij het oude laten is geen houdbare oplossing.
De toekomstige AOW’ers doen er daarom goed aan om, nu ze nog aan de touwtjes trekken, alvast de meest onredelijke kantjes van het staatspensioen af te vijlen. Bijvoorbeeld door iets langer te werken, zoals het kabinet er momenteel bij de sociale partners doorheen probeert te krijgen.
De grap bij die maatregel is overigens dat ze waarschijnlijk zo traag zal worden ingevoerd dat de huidige vijftigplussers er toch relatief weinig van zullen merken. Het zijn de jongere generaties die pas met 67 van de AOW mogen genieten.
Desondanks worden de protesten tegen langer werken aangevoerd door oudere Nederlanders.De jonkies zijn er in meerderheid voor, zo blijkt uit enquêtes.De tegenstanders van een hogere AOW-leeftijd – FNV, de SP, Geert Wilders, Marcel van Dam, om er een paar te noemen – denken dat we ervoor kunnen kiezen niets te doen.
Dat is een misverstand. Voor een houdbaar pensioenstelsel, dat wil zeggen een stelsel waarbij niet domweg de problemen bij de volgende generatie worden gelegd, moeten we een keuze maken uit een van de volgende vier opties:
1. meer kinderen krijgen op jonge leeftijd;
2. extra sparen tijdens het werkzame leven;
3. later met pensioen gaan;
4. minder consumeren tijdens het pensioen.
Voor de eerste oplossing hebben we in de jaren zeventig nadrukkelijk niet gekozen, en op die keuze kunnen we niet meer terugkomen. Gelukkig maar, want de bevolkingsgroei van die tijd was op langere termijn ook onhoudbaar geweest.
De tweede optie, sparen voor de oude dag, is een prima idee. Alleen zullen de meeste Nederlanders de komende jaren toch al flink moeten sparen om de verloren miljarden van de beleggende pensioenfondsen aan te vullen. Maar voor wie het toch wil: leg twintig jaar lang honderd euro per maand in een schoenendoos, en je hebt genoeg om jezelf twee volle jaren AOW uit te betalen. Mag je toch met 65 jaar stoppen met werken. Het is overbodig om te zeggen dat dit niet een oplossing is waar de tegenstanders voor pleiten.
Dus blijft er nog maar één mogelijkheid over: minder consumeren tijdens het pensioen. Oftewel: verlaging van de AOW-uitkering. Dat is het ongenoemde eindpunt waar de tegenstanders op af koersen.Ze zullen dat natuurlijk ontkennen, en beweren dat de huidige AOW prima betaalbaar is als we gewoon de rijken wat meer belasten, de hypotheekrenteaftrek afschaffen of geen nieuwe gevechtsvliegtuigen kopen. Maar dat soort maatregelen lossen het generatieconflict niet op. Je houdt de huidige AOW er misschien nog een decennium mee in stand. Daarna neemt de dan regerende post-pil-meerderheid een nieuwe pensioenwet aan waarmee de houdbaarheid van de AOW op lange termijn er met harde hand doorheen zal worden gedrukt. Ongetwijfeld door de uitkering te verlagen.
De pre-pillers zitten als een dikke bult in de Nederlandse bevolkingspiramide. We moeten die babyboombobbel er met z’n allen doorheen persen.Dat gaat niet zonder pijn en moeite. Tenzij de FNV en SP een manier verzinnen om de werkzaamheid van de pil met terugwerkende kracht te verminderen, geldt het dictaat van de demografie.